Facebook Twitter Tunein YouTube
nu:

SOBERE MAAR OVERWELDIGENDE AIDA

Bijna veertig jaar geleden woonde ik een uitvoering van Aida bij in de thermen van Caracalla in Rome. Het was een spektakel van jewelste, compleet met olifanten op het podium in de beroemde triomfmars. Het was er zo ver over dat ik mij jaren ver hield van die bombastische en kitscherige Aida. Tot dinsdagavond in De Munt.

Dankzij de Griekse regisseur Stathis Livathinos ben ik geheel bekeerd. Zijn Aida is een prachtige opera, die in alle opzichten het tegenovergestelde is van de Hollywoodachtige vertoning waar ik destijds getuige van was. Aida is een werk dat in zijn intensiteit, zijn emotionele rijkdom nog het meest doet denken aan een Griekse tragedie. Door zijn sobere maar daardoor juist zeer effectieve aanpak wint de opera aan zeggingskracht. Deze Aida vormt een waardige afsluiting van een operaseizoen van De Munt dat toch op zijn minst enigszins wisselvallig genoemd mag worden.

De hele opera speelt zich af op iets wat misschien de oever van de Nijl zou kunnen voorstellen onder een schuin stenen plafond met een groot gat erin. Je voelt natuurlijk al aankomen dat dit ook het dak van de grafkelder is waar Radames en zijn geliefde Aida aan hun eind zullen komen, maar dat maakt het alleen maar spannender.

Livithinos werkt zijn sobere aanpak consequent uit. Ook koor en solisten zijn onopvallend uitgedost in gewaden met vale, grijze of zandkleurige tinten en grauwe maskers op. Slaven dragen indigo kleding. Alles draait om het verhaal, afleiding is er niet. Van deze enscenering gaat dreiging en onbehagen uit.

Erik Langeveld

Geprikkeld ? De volledige recensie lees je op www.klassiek-centraal.be

Klassiek Centraal

 

Recent