Facebook Twitter Tunein YouTube
nu:

Pure, perfecte Passie

Een druilerige zondagnamiddag tijdens de vasten. Ik begeef me voor een keertje niet naar een grootstad of groot concertgebouw, maar naar een kerk in Heist-Goor, deelgemeente van Heist-op-den-Berg. Daar, op die plek, werd me datgene geschonken wat ik zo vaak miste in grote huizen.

Het was Nieuwjaar toen één van mijn kinderen me vroeg wat een dirigent nu eigenlijk doet, want tenslotte had die geen instrument vast en lazen al die muzikanten hun partijen. Op dat moment vond ik het een beetje een domme vraag. Maar eigenlijk was het toch niet zo dom, omdat de noodzaak van een goede dirigent nooit echt aan kinderen wordt uitgelegd. Zij kennen maximaal een juf die daar rare achtjes staat te draaien vooraan in de klas, al dan niet met een meetlatje in de hand. En met dat beeld werden vele volwassenen van vandaag dan groot. Ik zei: “Jongen, die man kent alle partijen van al die muzikanten samen. Soms moet er eentje harder spelen, soms eentje zachter. Soms moet iemand later invallen… En dan heb je nog de zangers. Hij weet het allemaal en hij heeft slechts twee handen en een hoofd waarmee hij het allemaal moet duidelijk maken. En dan is er nog zoveel meer.” Mijn zoon
zag plots geen man meer met een mooi jasje, maar een soort van exponentieel muzikant.
Zijn mond viel open van verbazing.

Dit brengt ons bij André Walschaerts, die zondag in Heist-op-den-Berg toonde wat een dirigent moest doen. De man straalt integriteit uit, is galant naar de muzikanten toe en geniet duidelijk hun oneindig vertrouwen. Zijn blik en handen zorgden voor perfectie tot in de kleinste details. Walschaerts is geen onbekende. Hij was laureaat in pianowedstrijden, was hoboïst in het orkest van de Koninklijke Vlaamse Opera, doceerde in verschillende conservatoria, was internationaal dirigent en deed verschillende cd- en TV-opnames. Hij was jarenlang directeur van de Gemeentelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans van Heist-op-den-Berg, waar hij nu voorzitter is van Sinfonia Heist, de v.z.w. die dit concert mogelijk maakte.

Het gebeurt al te vaak, je gaat naar een concert omdat een grote dirigent er zijn opwachting zal maken. Je gaat dan als recensent ook vaak naar het eerste concert van een dirigent die het orkest mogelijk pas ontmoette. En dan kom je buiten, iedereen blij want ze zagen die grote meneer… Behalve jij, want je beseft dat je in een repetitie zat. Kijk, van dit trauma werd ik in een kerkje ten lande genezen. Orkest, koor en dirigent kenden en vertrouwden mekaar door en door, oefenden samen en kwamen tot een gewenst resultaat.

Veerle Deknopper

Geprikkeld ? Lees meer op www.klassiek-centraal.be

Klassiek Centraal

Recent