Facebook Twitter Tunein YouTube

‘Provincialistische’ Zauberflöte overtreft alle verwachtingen

Het klinkt denigrerend 'provincialisme', maar dat houdt ons niet tegen om 'in de provincie' naar concerten te gaan van en door minder roemruchte namen. Zo trokken we in eigen stad naar een gedurfde onderneming van het Haydngenootschap en het Mechels Kamerkorkest.

Kijk eens aan, was het niet voor ‘de provincie’ in de stad dat Mozart en Schikaneder, de librettist, deze opera uit hun hoge hoed toverden ? Het was een zaal voor ‘het volk’ waar Die Zauberflöte in première ging en meteen de grootste successen oogstte. Nog steeds wordt er geoogst. Een deel van die oogst was in Mechelen te plukken in de onderkomen zaal Theatrium. Mensenlief, wat een vuile inkom is me dat ! ‘s Nachts komen er blijkbaar vele dronkenlappen hun overtollig water lozen, zo te ruiken. Dat zou Mozart ook op muzikale ideeën gebracht hebben, denk aan zijn zesstemmige kanon ‘Leck mich am Arsch’…

Vol zit de zaal, drie dagen achter elkaar. Veel gewone mensen en minder het gekende ‘betere’ publiek. Kijk eens aan, helemaal zoals in Mozarts tijd. Zeer veel kinderen en jeugd zijn present, het valt op. Dat juichen we toe want hoe jonger je Mozart, opera en dus de beste klassieke muziek leert kennen, hoe beter. Er is geen orkestbak en het orkest zit pal voor het publiek voor het podium. Op het podium een grote rode ronde tafel met stoelen. Er ligt een laptop op en de tafel is bezaaid met bordjes, glazen, flessen. Er is net vergaderd. Zo ziet regisseur Hugo Segers zijn hedendaagse versie van De Toverfluit. Tamino is in slaap gevallen aan die tafel bij zijn laptop en droomt. Zijn droom is het operaverhaal waar de UNO vredessoldaten een rol in spelen. Een link die ik niet begrijp, maar zo is dat tegenwoordig: zoeken naar het verband tussen het oorspronkelijke verhaal en de hedendaagse invulling ervan. Het blijft voor mij een moeilijke zaak. De belichting is wel precies uitgekozen, eerder subtiel en niet te fel. Het is een nog steeds ondergewaardeerd element in het theater. Noem maar eens een naam van een belichter op. Hier is er een om te onthouden: Els Van der Straeten.

Het orkest zet in, op de scène lopen drie poetsvrouwen die met hun hakken hard over de vloer lopen en opruimen. Het blijken de Drie Dames te zijn. Wie er niet zijn, dat zijn de Drie Knapen. De regisseur koos voor een ingekorte versie, zonder dialogen. Dat mag maar het nadeel was dat hierdoor het verloop van het verhaal moeilijk te volgen werd voor wie deze opera niet of niet goed kent. Anderzijds werd de opvoering een vol uur korter wat weer goed was voor het niet met opera vertrouwde publiek.

Ludwig Van Mechelen

—-

Geprikkeld ? Lees meer op www.klassiek-centraal.be

Klassiek Centraal

Recent