Facebook Twitter Tunein YouTube
nu:

KEW CELLO 2017: NABESCHOUWING

De jury besliste voor de eerste Koningin Elisabeth Wedstrijd Cello te gaan voor de kandidaat met de muzikaal meeste correct afgewerkte uitvoering van het opgelegde werk Sublimation van de Japanse componist Toshio Hosakawa en vervolgens de meest muzikale uitvoering van het Concerto n. 1 in Es op. 107 van Dmitri Shostakovich. Een zeer virtuoos stuk trouwens, waarin iedere vorm van overacting fataal kan zijn.

Indien men de achterliggende gedachte bij de jury volgt, is hij ook de meest correcte winnaar. Wanneer men zich laat leiden door charisma, emotie en etnische invloeden moet men ook de keuze maken door welke men zich laat leiden. En is de romanticus dan meer of minder waard dan de dromer of de relativist ? Is een Latijns Amerikaanse insteek meer of minder te appreciëren dan een Slavische ? Teruggaan naar de essentie, namelijk de muzikaliteit was een terechte en onbetwistbare keuze.

Eerste prijs, prijs Koningin Mathilde – 25.000 euro

Victor Julien-Lafferière (Frankrijk, 1990). Zoals eerder gezegd, hij speelde hoe het moest. Wanneer er extra emotie te bespeuren viel, was het ironie. En dat was een beetje de grappige insteek die Shostakovich net in zijn compositie legde. Ook het opgelegde stuk was muzikaal netjes en in orde. Het was de laatste avond van de finale en hij moest het opnemen tegen de Wit-Rus Ivan Karizna. Deze speelde met Slavisch charisma.

Tweede prijs, prijs Eugène Ysaÿe – 20.000 euro

Yuya Okamoto (Japan, 1994) was de zenmeester van deze wedstrijd. Hij verstond de Japanse compositie als geen ander. Men kon daadwerkelijk in de cello de zang van een monnik horen. Op de achtergrond fungeerde het orkest als woeste natuurkracht. Zijn zengevoel zorgde achteraf voor een evenwichtige en boeiende opvoering van het Concerto n. 2 in b op. 104 B 191 van Antonín Dvořák

Derde prijs, prijs graaf de Launoit – 17.000 euro

Santiago Cañón‐Valencia (Colombia, 1995) is in zijn thuisland een soort van popster. Maar laat u niet misleiden door zijn charismatische uiterlijk en lange lokken. Hij is een kandidaat met beroepsernst en wordt gekenmerkt door integriteit. De avond van zijn verschijning werd verwarrend. Hij liet zijn charisma thuis en speelde een serenere versie van het Concerto n. 1 in Es op. 107 van Dmitri Shostakovich. Zijn strijkstok werd door een ongelukkige beweging van dirigent Stéphane Denève even weggeslagen. Dit was tijdens een interval, de strijkstok werd gerecupereerd en er werd verdergespeeld alsof er niets was gebeurd. Een mooie versie van Sublimation trouwens. Sommigen hoorden er wat Latinoklanken in.

Veerle Deknopper

Geprikkeld ? De volledige recensie van alle laureaten lees je op www.klassiek-centraal.be

Klassiek Centraal

Recent