Facebook Twitter Tunein YouTube

De kleuren van de piano : Onverstoorbare Abdel Rahman El Bacha in Concertgebouw Brugge

Hij is al meerdere decennia sant in Belgenland, maar zijn roem stopt zeker niet aan onze landsgrenzen. Begin deze maand toerde hij nog rond in Japan, nu was de Frans-Libanese pianist te gast in het Concertgebouw Brugge. Zijn naam : Abdel Rahman El Bacha. Zijn handelsmerk : fabuleus verklankte vertellingen.

Terwijl twaalf jonge pianisten zich op dit moment naarstig voorbereiden op de finaleweek van de Koningin Elisabethwedstrijd, doet de naam Abdel Rahman El Bacha aan de editie van 1978 terugdenken. In dat jaar – ondergetekende was nog niet eens verwekt, laat staan geboren – werd El Bacha unaniem tot eerste laureaat uitgeroepen. En passant sleepte de toen 19-jarige pianist ook nog de publieksprijs in de wacht. Deze dubbele overwinning in Brussel betekende het startschot voor een wereldomspannende carrière waarin componisten van Bach tot Prokofiev de hoofdtoon voerden. Ook vanavond sierden twee van zijn favoriete toondichters het programma : Ravel en Chopin, wiens werken voor piano solo El Bacha volledig én in chronologische volgorde heeft opgenomen. Maar eerst zette de Frans-Libanese pianist zijn reputatie van marathonman nog eens in de verf met een uitvoering van Granados’ monumentale suite Goyescas, volgens velen de kroon op ’s mans oeuvre. Meer dan voldoende moois dus om naar het Brugse Concertgebouw te sporen voor een recital met als veelbelovende titel “De kleuren van de piano”.

Aartsmoeilijke uitdaging

El Bacha is een man van de lange adem, zoveel is zeker. Op het Festival International de Piano de La Roque d’Anthéron stond hij in de zomer van 2013 vijf avonden op de planken voor een integrale van de pianosonates van Beethoven. Dit 32-delige huzarenstukje is tevens één van de sleutelmomenten uit de documentaire Un piano entre Orient et Occident (2014) die Gérard Corbiau – u weet wel, de Belgische cineast achter films als Farinelli (1994) en Le roi danse (2000) – over El Bacha draaide. El Bacha was met deze marathon allerminst aan zijn proefstuk toe, want in 2005 speelde hij in Flagey (en elders in Europa) ook al eens alle pianostukken van Chopin door. In vergelijking daarmee lijkt de meer dan vijftig minuten durende, zesdelige pianosuite Goyescas (1911) van de Spaanse componist Enrique Granados klein bier. Maar vergis u vooral niet: dit meesterwerk, geïnspireerd door taferelen uit Los caprichos, een reeks van tachtig maatschappijkritische etsen van zijn landgenoot Francisco de Goya (1746-1828), is een aartsmoeilijke uitdaging. De pianist heeft daadwerkelijk zeer veel noten te spelen, benadrukte musicoloog Jan Christiaens in zijn inleiding. En toch betrad El Bacha het podium zonder partituur. De hele avond zou hij zich als het ware blindelings door de muziek manoeuvreren. Het is en blijft overweldigend.

Goyescas, ondertitel Los majos enamorados, verklankt het verhaal van een noodlottige liefde. Het is daarbij zaak om je publiek op sleeptouw te nemen en een zeer weidse spanningsboog te trekken. El Bacha was daar op een voortreffelijke manier mee gestart. In het bijzonder virtuoze Los requiebros spreidde hij niet alleen een solide techniek tentoon, maar werden ook bijna alle door de componist voorgeschreven dynamische nuances en tempo-aanwijzingen goed hoorbaar in acht genomen. Het resultaat klonk eens verleidelijk speels, dan weer uitzinnig opgewekt, maar bleef vooral te allen tijde transparant en eindigde met een meer dan overtuigende climax. Helaas sloeg in het tweede deel, Coloquio en la raja, de wet van Murphy toe.

Tim De Backer

—-

Geprikkeld ? Lees meer op www.klassiek-centraal.be

Klassiek Centraal

Recent